+ این پست رو در طی سه روز نوشتم، شاید بازم یه چیزایی یادم بیاد، بش اضافه کنم....

بله! سلام! رستای با تجربه وارد میشودنیشخند شاید سن چندانی نداشته باشم، ولی به جرات میتونم بگم، تو زندگی ام خیلی چیزا دیدم و کشیدم، که شاید خیلی ها تو عمرشون نتونن تجربه کن.... من همه زندگی ام رو اینجا رو نگفتم..... خب از کجا شروع کنم؟متفکر

اول از همه یه چیز بگم، مردا کلا شخصیت پیچیده ای ندارن، مثل زنها نیستن، براحتی بعد چندین تجربه با چند تاشون، کاملا دستتون میاد باید چه جوری باهاشون برخورد کنید، مردها بعضی وقتها دقیقا شخصیتی مثل کودکان دارند، (منظورم از نظر عقلی نیست ها، از نظر روابط احساسی هست) یعنی بعضی وقتها لازم دارن عصبانی بشن، حتی داد بزنن، خودشون رو لوس کنن، در اینجور مواقع باید کاملا حس کنید با یه کودک طرفید اینجوری بهتر میتونید با مسئله کنار بیایید، توقع تون میاد پایین و به جای دامن زدن به دعوا، بهتره فقط سکوت کنید و هیچی نگید، هر چی هم گفت، قبول کنید، حتی اگه شما مقصر نیستید....در یه رابطه دو طرفه، گاهی وقتها باید در ظاهر باخت ، تا برنده اصلی شد....(رو این جمله خیلی فکر کنید)

دوم، هیچوقت هیچوقت این اشتباه رو انجام ندید که بهش توهین کنید، هیچوقت شخصیتش رو زیر سوال نبرید، سعی کنید تو دعواها خودتون رو کنترل کنید و حرفی رو نزنید که بعدا ازش پشیمون شید، چون به هر حال دوباره یه روز آشتی میکنید و هر کاری کنید نمیتونید حرفی رو که زدید جمع کنید.

سوم، هیچوقت به خانوادش توهین نکنید، حتی اگه خودش جلوی شما به خانوادش توهین کرد، شما هیچوقت باهاش همکاری نکنید، باعث میشه در مقابلتون بعد یه مدت جبهه بگیره و خانوادش براش عزیزتر بشه.... اینو بدونید: یه مرد هیچوقت تا شما خودتون رو بهش ثابت نکردید، خانوادش رو که این همه سال از عمرش رو باهاشون بوده، با شما که فقط چند وقته وارد زندگی اش شدید، عوض نمیکنه، حتی اگه عاشق ترین باشه.... هیچوقت هم این سوال احمقانه رو نباید از یه مرد پرسید که: عزیزم، منو بیشتر دوست داری یا مامان و بابات رو؟ ..... یا جواب نمیده، یا دروغ میگه... که در هر صورت باعث دلخوری میشه، چون هر کی جایگاه خودش رو داره و اصلا قابل مقایسه نیست.

چهارم، من متاسفانه چندین بار در عمرم این اشتباه رو کردم و پشت دستم رو داغ کردم، دیگه هر اتفاقی هم بیفته، این کار رو نمیکنم، حتی اگه خطاش غیر قابل ببخشش باشه،چیزی نمیگم، سکوت میکنم و فقط بار و بندیلم رو جمع میکنم و بی سر و صدا میرم: هیچوقت با یه مرد دعوا نکنید، هیچوقت صداتون رو بالا نبرید.... با دعوا فقط باعث میشید از دلش بیرون برید، سعی کنید با خوب بودن و آروم بودنتون و گذشت داشتن و سکوت، اونو جذب خودتون کنید، یه مرد هیچوقت با دعوا نه حرفی تو کله اش میره، نه اثر مثبتی روش داره، فقط و فقط آرامش و سکوت.... سعی کنید خیلی آروم با حالت چهره تون و رفتارتون بهش نشون بدید ناراحت هستید، خودش زود پشیمون میشه و معذرت خواهی میکنه و دیگه تکرار نمیکنه....  از سلاح برنده زنها  "گریه" به جا استفاده کنید، اگه زیاد استفاده کردید، براش عادی میشه، دیگه محلتون هم نمیذاره. سعی کنید بعدا که آرومتر شد و در یه فرصت مناسب، بهش به آرومی بفهمونید که از دستش به خاطر فلان رفتارش، ناراحتید، خودش از دلتون در میاره و بیشتر عاشقتون میشه....

پنجم: هیچوقت مانع آزادی های یک مرد نشید، اصلا و ابدا ! اگه میخواد با دوستاش بره بیرون بذارید بره، اگه میخواد بره خونوادش رو ببینه، بذارید بره، حتی اگه من جای شما باشم، خودم تشویقش میکنم که بره، و هر بار هم، با لبخند مشایعتش میکنم و بش میگم امیدوارم که خیلی بش خوش بگذره و میتونه هر چقدر که دوست داره باهاشون بمونه. یادتون نره، شما باید انقدر براش جذاب باشید، که خودش دلش نیاد از پیش شما بره، نه اینکه با اخم و قهر، از رفتن منصرفش کنید، مرد رو باید آزاد گذاشت تا حس کنه برای آزادی اش احترام قائلید، تا بیشتر جذب تون بشه (البته این بند کلا برا مردهای نرمال هست نه مردای رفیق باز، اونا رو باید به تخت بست و تا میخورن فقط زدشوننیشخند)

ششم: مهمترین توصیه ای که میتونم مثل یه خواهر بهتون بکنم، اینه که به هیچ وجه به هیچ وجه به هیچ وجه، زود تن به ازدواج ندید، این بزرگترین ظلمی هست که یه زن میتونه به خودش بکنه، حداقل 6 ماه باهاش رابطه داشته باشید، خوب بالا و پایین اش کنید، باهاش برید بیرون و باهاش صمیمی بشید،(البته چارچوب های اخلاقی یادتون نره، و خیلی مواظب باشید، اون هنوز یه مرد غریبه هست، هنوز شوهرتون نیست) حتی اگه خانوادتون مخالفن، شما این کار رو یواشکی انجام بدید، خانواده ای که هنوز نمیفهمه ما تو قرن 21 هستیم، باید باهاش همینطوری برخورد شه (مثه خانواده خودم، که متاسفانه قبل از روباه عقلم نمیرسید و بعد دو هفته از اولین آشناییمون، زنش شدم) ببینید دست و دلباز هست؟ ببینید خوب خرج میکنه براتون؟ میتونه راضی تون کنه؟ این یه فاکتور خیلی مهمه، مرد خسیس به هیچ وجه نمیتونه مرد مناسبی باشه....بذارید براتون خرج کنه، اصلا ادا در نیارید که وایییی عزیزم، بسه، خیلی خرج کردی... شما براش خیلی خرج نکنید، توقعش میره بالا، فقط تو چند تا مناسبت خاص کادوهای معمولی کافی هستن. همچنین سعی کنید تو این مدت قبل از ازدواجتون، حداقل دو بار عصبانی اش کنید، یه بار اوایل رابطه، یه بار هم اواخرش، مرد رو تو عصبانیتش میشه خیلی خوب شناخت.... این مورد رو یادتون نره، حتما انجام بدید، خیلی مهمه.... حالا نرید خونش رو به جوش بیارید که تا عمر داره یادش نره ها، یه عصبانیت معمولی کافیه، مردا زود خودشون رو لو میدن.... به نظر من این رابطه اصلا گناه نداره، اگر هم داشته باشه، عرش خدا باهاش نمیلرزه، ولی با طلاق میلرزه... خودتون رو با تعصبات مسخره، از خوشبختی محروم نکنید.... متاسفانه به خاطر همین فرهنگ غلط تو جامعه مون، انقدر آمار طلاق رفته بالا...

هفتم: عامل بیش از 70 درصد طلاق ها در جامعه ایرانی: مسائل جنسی.... متاسفانه به خاطر فرهنگ غلط تو جامعه، خیلی از مردم نسبت به این مسائل حریص شدن و واقعا ظرفیت آزادی در این زمینه وجود نداره، و دختر جامعه ما تا بعد از ثبت عقد دائم، نمیتونه بفهمه، طرف مشکل جنسی داره و چه کلاه گشادی سرش رفته... واقعا مسئله جنسی خیلی مهمه، حتی یکی از خواننده های اینجا هم که اومد بم گفت، با اسم مستعار بگم، خیلی عاشق هم بودن و هستن ولی از مسئله جنسی رنج میبرن و حتی میگفت، شاید طلاق بگیرن(براشون دعا کنید معجزه بشه، مشکلشون حل شه، خیلی سختی کشیدن تا به اینجا رسیدن و حیفه که به خاطر این مسائل زندگی شون از هم بپاشه).....بله داشتم میگفتم، مردی که بعد صیغه کردن و تموم کردن کارش، زن رو ول میکنه و میره، باید خدا رو هزار بار شکر کنید، که قبل ازینکه قربانی قانون نابرابر بشید، شناختینش، و گرنه، بعد از ثبت دائم، غصه تون میشه دو تا... و شما هم علاوه بر تمام صدمات روحی، قربانی قانون نابرابر هم میشید، درست مثل من! راه حلی برای این مورد ندارم، واقعا نمیشه با این فرهنگ باکره پرستی (نه عفت پرستی) در این جامعه مبارزه کرد... باکره بودن به معنای نجیب بودن نیست....

و در آخر، اگه میخوایید طرف رو دیوونه خودتون کنید، سعی کنید، جوری رفتار کنید که احساس کنه، شما یه فرشته اید ، یه فرشته داد نمیزنه، عصبانی نمیشه، توهین نمیکنه، مانع مردش نمیشه، گذشت و سکوت میکنه..... با زور و دعوا نمیشه کسی رو برا خودتون نگه دارید، اگه فرشته باشید، اون شما رو هیچوقت ول نمیکنه و وقتی خوب بهتون مطمئن شد، بهتون وابسته میشه و میشه براحتی کنترلش کنید و همیشه حرف فقط حرف شما میشه، فقط صبر باید کرد.

یه توصیه به همه زنهای با ارزش سرزمین persia: ارزش یه زن خیلی بالاتر ازین حرفاست که تن به خفت برای بودن با هر نامردی رو بپذیره، قبلا هم گفتم، خدا زن رو زیبا آفرید تا مرد عاشق اون بشه، و همچنین زن رو احمق آفرید، تا عاشق مرد بشه (خودمم از همتون احمق ترم ها، روی این حرف اول با خودمه) هیچ وقت توی رابطه ای که مرد با شما اونطور که لیاقتش رو دارید، رفتار نمیکنه، نمونید، شما حق خوشبخت شدن رو دارید و هیچ وقت هم فکر نکنید، با تموم شدن یه رابطه دنیا به پایان رسیده، شانس تون این بار برای خوشبختی بیشتر شده، چون تجربه تون بیشتر شده و واقعا میدونید دنبال چی هستید، مرد زیاده، غصه نخورید که تنها میمونید، چون نمی مونید، شک نداشته باشید، اینو از من که این راه رو رفتم قبول کنید. تمامی این مواردی که گفتم، فقط و فقط در مقابل مردی هست که مرد باشه، و ارزش اینهمه از خودگذشتگی و صبر و زحمت رو داشته باشه....... موفق باشید.

+ حالم خیلی خوب نیست، برام دعا کنید..... بدون شرح!